ขอน้อมเกล้าฯถวายอาลัยส่งดวงพระวิญญาณพระองค์ เสด็จฯสู่สวรรคาลัย ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้าข้าราชการ และลูกจ้าง กรมสุขภาพจิต

สุขภาพจิตนี้ขายไม่ได้ แม้แต่ให้ก็ยาก แต่ว่าจะต้องเพาะ

พระบรมราโชวาท: ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตมหาวิทยาลัยมหิดล ปี พ.ศ. 2522
วิสัยทัศน์: เป็นองค์กรหลักด้านสุขภาพจิต เพื่อประชาชนมีสุขภาพจิตดี มีความสุข
พันธกิจ 1: สร้างการมีส่วนร่วมเพื่อให้ประชาชนในทุกกลุ่มวัย สามารถดูแลสุขภาพจิตของตัวเอง
พันธกิจ 2: สนับสนุนการพัฒนาระบบบริการสุขภาพจิตครอบคลุมทุกมิติในทุกระดับ
พันธกิจ 3: พัฒนากลไกการดำเนินงานสุขภาพจิตเพื่อกำหนดทิศทางงานสุขภาพจิตของประเทศ

บทความด้านสุขภาพจิต

ข้อคิดจากการ์ตูน : การไห้

"ข้อคิดจากการ์ตูน : การไห้"


เช้าวันเสาร์เป็นเวลาที่ไม่ค่อยเร่งรีบนัก ผมและลูกสาวก็มักนั่งดูการ์ตูนด้วยกัน และดูเหมือนว่าบางเรื่อง เช่น โดเรมอน ยอดพ่อครัว แดนมังกร ฯลฯ ต่างก็มีคติสอนใจทั้งนั้น ก็เลยรู้สึกว่าได้ประโยชน์ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า เพราะอะไรการ์ตูนไทย ซึ่งมีเค้าโครงเรื่องจากวรรณกรรม (ซึ่งน่าจะมีคติสอนใจ) กลับไม่มีแก่นสารเท่าที่ควร ทว่าไปเน้นการเคลื่อนไหว หรือท่าเต้นเพียงอย่างเดียว เช้าวันเสาร์ที่ผ่านมานี้ (ต้นเดือน พฤษภาคม 2547) ก็นั่งดูการ์ตูนรายการหนึ่งดูเหมือนจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับนักสืบจิ๋ว


ตัวเอกของเราเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่แต่ก็มีภาระกิจต้องคอยสืบสวน สอบสวนแก้ไขปัญหาอยู่เรื่อย ๆ ในตอนนี้นั้น คุณพ่อได้ซื้อผ้ากันเปื้อนให้ภรรยาและลูกเพื่อให้เอาไปใช้ในการออกดินเนอร์นอกบ้าน

ตัวของภรรยา นั้นรู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะต้องเตรียมผ้ากันเปื้อนไปด้วย และดูเหมือนสารก็ไม่ค่อยพอใจมาก เขารู้สึกว่าได้ตั้งใจซื้อมาให้ แล้วกลับไม่ได้ถูกใช้


แต่มื้อค่ำ วันนั้น ต้องเลื่อนไปเนื่องจาก นักสืบจิ๋ว ของเรามีภาระกิจ (อีกแล้ว) ประเด็นสำคัญเกิดขึ้นในค่ำวันถัดมาครับ ปรากฏว่าคุณพ่อของนักสืบ เกิดความตระหนักแล้ว ว่าการบังคับให้ใครต่อใครใช้สิ่งของที่ตนซื้อมาอาจสร้างความลำบากใจ ขึ้นได้จึงเสนอทางเลือกว่า


“เธอจะไม่เอาผ้ากันเปื้อนไปก็ได้และเก็บไว้ใช้ที่บ้านเราก็ได้”


คำตอบที่น่าประทับใจมากมาจากคุณแม่


“ฉันขอบคุณมากที่เธอซื้อผ้ากันเปื้อนแสนสวยมาเผื่อ และฉันยังซาบซึ้งมากยิ่งขึ้นเมื่อรู้ว่าไม่จำเป็นหรอกที่ฉันจะต้องใช้มัน”


บ่อยครั้งที่เราจะทำดีหรือ หาของฝากมาให้คนที่เรารัก ครั้นคนเหล่านั้นไม่ได้กินไม่ได้ใช้ก็พาลไม่ชอบใจ



โยมหลายคน ตักบาตรด้วยอาหารที่รสดี แต่ก็อดใจแอบตามไปดูที่วัดไม่ได้ว่าท่านจะฉันของเราไหมหนอ


พระคุณเจ้ารูปหนึ่ง ท่านมักฉันน้ำปานะ (ประเภทน้ำผลไม้ /น้ำชาเขียว) ที่พระฉันได้หลังเที่ยง กล่องละอึกสองอึก แล้วก็ให้คนถวายกินบ้างเพื่อเป็นศิริมงคล ซึ่งความเป็นจริงแล้ว ท่านก็คงพยายามให้ญาติโยมปลื้มใจที่ถวายแล้วท่านรับไปฉัน แต่ความที่คนถวายมีมากจึงมีน้ำผลไม้อยู่เกือบ 10 กล่อง/ขวด จึงทำให้ต้องจิบเป็นพิธีเพียงอึกสองอึกเท่านั้น


ที่จริงการทำดีแล้วคาดหวังว่าผู้อื่นจะชอบ หรือรับไมตรี นั้นเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ว่ามีอยู่ในใจทุกคน แตกต่างก็เพียงมากบ้างน้อยบ้างเท่านั้น ผมเองเวลา ซื้อของมาฝากใครก็อดหวังไม่ได้ว่าผู้รับจะกินหรือเอาไปใช้


แต่หากหวัง มากเกินไปอาจเป็นความทุกข์ทั้งผู้ให้และผู้รับ การคาดหวังแต่เพียงเล็กน้อย และเน้นที่การกระทำคือ “การให้” มากกว่าการ “ชอบ” ซึ่งเป็นปัจจัยที่ควบคุมได้ก็น่าจะเป็นวิธีที่ดี


มาลีตักกับข้าวให้สมพรเพื่อนสนิทของเธอ แต่สมพร โบกไม้โบกมือ ว่าขอบคุณแต่ไม่เอาดีกว่าเพราะ อิ่มแล้ว กรณีเช่นนี้ มาลีก็ไม่ควรเสียใจ (หรือบังคับให้สมพรกินของชิ้นนี้ให้ได้) แต่ควรดีใจที่ตนเองได้ “ทำดี” คือ เผื่อแผ่เพื่อน มากกว่าจะเสียใจที่ว่าทำไมเพื่อนถึงไม่รับ



เพราะการทำดี (การให้) ควรนำมาซึ่งความสุขใจ ทั้ง 2 ฝ่ายนั้นเอง

24 สิงหาคม 2547

By นายแพทย์เทอดศักดิ์ เดชคง

Views, 3550